Tag: książka

Wisława Szymborska – kobieta, poetka, człowiek

Każdy przecież początek 

to tylko ciąg dalszy, 

a księga zdarzeń 

zawsze otwarta w połowie.

Wisława Szymborska (1923 – 2012) – postać, którą zna każdy Polak. Genialna poetka, wrażliwa kobieta, wnikliwa obserwatorka rzeczywistości. Laureatka Nagrody Nobla w dziedzinie literatury (1996). Jej poezja jest wciąż chętnie czytana zarówno przez młodszych, jak i starszych czytelników ze względu na uniwersalną treść i język utworów.

Wyjątkowość poezji Szymborskiej

Poezja Szymborskiej to poezja każdego z nas – traktuje o codziennych problemach zwykłych ludzi, uczuciach, z którymi prędzej czy później boryka się każdy z nas. Porusza problemy ludzkiej egzystencji, takie jak śmierć, samotność, niepewność. Prosty język utworów, ich klarowność umożliwia czytelnikowi w każdym wieku zrozumienie przekazu poezji. Jej uniwersalizm sprawia, że łatwo jest identyfikować się z podmiotem lirycznym. Wśród wierszy Szymborskiej każdy może odnaleźć coś dla siebie, niezależnie od tego, w jakim jest wieku, jaka jest jego sytuacja życiowa, jak pojmuje rzeczywistość. Ważnym aspektem utworów poetki jest fakt ich stopniowego powstawania – były tworzone na różnych etapach życia Szymborskiej, przez co podejmują zagadnienia dotyczące osób młodych, dorastających oraz starszych.

Najpiękniejsze wiersze

Do najbardziej znanych wierszy poetki z pewnością można zaliczyć utwory takie jak:

– „Cebula”,

– „Nic dwa razy”,

– „Obmyślam świat”.

Wiersze te często są realizowane w szkołach w ramach nauki interpretowania poezji.

Warto jednak zwrócić uwagę na kilka pozycji, które, choć mniej popularne, z pewnością zasługują na uwagę:

– „Kot w pustym mieszkaniu” napisany po śmierci Kornela Filipowicza,

– „Nienawiść”,

– „Miłość od pierwszego wejrzenia”.

Tomiki poetyckie

– „Dlatego żyjemy”,

– „Pytania zadawane sobie”,

– „Wołanie do Yeti”,

– „Sól”,

– „Sto pociech”,

– „Wszelki wypadek”,

– „Wielka liczba”,

– „Ludzie na moście”,

– „Koniec i początek”,

– „Chwila”,

– „Dwukropek”,

– „Tutaj”,

– „Wystarczy”,

– „Czarna piosenka”.

 

„Kot w pustym mieszkaniu”

Jeden z bardziej osobistych wierszy Szymborskiej, napisany po śmierci jej partnera Kornela Filipowicza. Oddaje poczucie pustki, które jest konsekwencją utraty bliskiej osoby, zagubienia. Tytułowy kot to niewinna istota, którą można traktować jako metaforycznego członka rodziny, partnera. Nie potrafi zrozumieć, co się stało z jego ukochanym człowiekiem, nowy stan rzeczy jest dla niego nonsensowny i niezrozumiały.

Coś się tu nie odbywa

jak powinno.

Utrata bliskiej osoby jest przez Szymborską opisana w sposób metaforyczny. Poetka nie opisała wprost uczuć, jakie targają człowiekiem, którego dotknęła śmierć ukochanej osoby – posłużyła się postacią kota, który obserwuje świat dookoła siebie i dostrzega, że coś się w nim zmieniło.

Ktoś tutaj był i był,

a potem nagle zniknął

i uporczywie go nie ma.

Wiersz polskiej poetki w sposób symboliczny uczy zgody na śmierć, której nie można uniknąć, przy tym uświadamiając, że nie trzeba wstydzić się swojego żalu po utracie ukochanej osoby.