Zadie Smith – brytyjska autorka opowiadań i powieści

Zadie Smith urodziła się 25 października 1975 w Londynie. Smith jest brytyjską pisarką, autorką powieści oraz opowiadań dla „The New Yerkera”. Ukończyła King’s College w Cambridge. W 2016 roku niemiecki dziennik „Die Welt” wyróżnił ją Nagrodą Literacką.

Wybrana twórczość Zadie Smith: 

1) Powieści:

– „Białe zęby” – książka ta jest bardzo głośnym debiutem autorki bestsellerów. „Białe zęby” zostały docenione przez czytelników i krytyków. Powieść ta znajduje się na liście 100 najlepszych angielskich powieści wszech czasów na ramach magazynu „Time”. „Białe zęby” jest to powieść o losach trzech rodzin emigrantów, których wypełnia miłość oraz skomplikowane relacje rodzinne. Książka ta zadaje nam bardz trudne pytania dotyczące tożsamości we współczesnym świecie na tle tętniącego pełnością życia wielokulturowego Londynu.  W 2000 roku powieść ta zdobyła nagrodę Whitbread First Novel Award.

– „Łowca autografów” – jest to książka, która w bardzo zabawny sposób ukazuje nam współczesny głód sławy oraz marzenia pisarzy o nieśmiertelności ich dzieł. Głównym bohaterem jest Alex-Li Tandem, który jest łowcą autografów. Mężczyzna uczęszcza na różnego rodzaju imprezy, gdzie rozpaczliwie próbuje nadać swojemu życiu sens. Pewnego dnia spełnia swoje najskrytsze marzenie – poznaje gwiazdę filmową,o której autografie marzył od kilkunastu lat. Dzięki spełnieniu swojego marzenia Alex szczęśliwie rozwiązuje swoje wszystkie najważniejsze sprawy.

– „O pięknie” – głównymi bohaterami powieści są profesorowie Belsley i Kipps. Łączy a zarazem dzieli ich zamiłowanie do piękna i podziw dla Rembrandta, co powoduje, że zostali wrogami na śmierć i życie. Gdy Klippsowie osiedlają się w kampusie, gdzie mieszkają już Belseyowie losy ich rodzin splatają się w nieprzewidywalny sposób, przez co komplikacje wzrastają.

– „Londyn NW” – głównymi bohaterami powieści jest czwórka szkolnych przyjaciół – Keisha, Leah, Nathan i Felix. Priorytetem Keisha jest realizowanie swojego perfekcyjnego planu na życie, Leah natomiast ma niespotykany talent do pakowania się w kłopoty, przystojnego męża oraz psa. Nathan został kloszardem i narkomanem oraz obiektem dziewczęcych westchnień. Natomiast los wreszcie sprzyja Felixowi, który jest niespełnionym filmowcem. Drogi przyjaciół znowu się ze sobą skrzyżują.

– „Swing Time” – głównymi bohaterkami są przyjaciółki , które marzą o karierze tancerki. Tak naprawdę, to tylko Tracey ma prawdziwy talent. Drugą zaś z dziewczyn pasjonuje rytm,  czarna muzyka oraz prawdziwa wolność. Przyjaźń niespodziewanie się kończy, lecz dziewczęta tak naprawdę nigdy nie będą w stanie o sobie zapomnieć. Po kilku latach Tracey spełnia swoje marzenie z dzieciństwa jednocześnie borykając się z dorosłym życiem, natomiast jej przyjaciółka jest asystentką słynnej gwiazdy dzięki czemu wkracza w świat sukcesu.

2) Eseje:

– „Jak zmieniałam zdanie”

– „Widzi mi się”

 

 

Wisława Szymborska – kobieta, poetka, człowiek

Każdy przecież początek 

to tylko ciąg dalszy, 

a księga zdarzeń 

zawsze otwarta w połowie.

Wisława Szymborska (1923 – 2012) – postać, którą zna każdy Polak. Genialna poetka, wrażliwa kobieta, wnikliwa obserwatorka rzeczywistości. Laureatka Nagrody Nobla w dziedzinie literatury (1996). Jej poezja jest wciąż chętnie czytana zarówno przez młodszych, jak i starszych czytelników ze względu na uniwersalną treść i język utworów.

Wyjątkowość poezji Szymborskiej

Poezja Szymborskiej to poezja każdego z nas – traktuje o codziennych problemach zwykłych ludzi, uczuciach, z którymi prędzej czy później boryka się każdy z nas. Porusza problemy ludzkiej egzystencji, takie jak śmierć, samotność, niepewność. Prosty język utworów, ich klarowność umożliwia czytelnikowi w każdym wieku zrozumienie przekazu poezji. Jej uniwersalizm sprawia, że łatwo jest identyfikować się z podmiotem lirycznym. Wśród wierszy Szymborskiej każdy może odnaleźć coś dla siebie, niezależnie od tego, w jakim jest wieku, jaka jest jego sytuacja życiowa, jak pojmuje rzeczywistość. Ważnym aspektem utworów poetki jest fakt ich stopniowego powstawania – były tworzone na różnych etapach życia Szymborskiej, przez co podejmują zagadnienia dotyczące osób młodych, dorastających oraz starszych.

Najpiękniejsze wiersze

Do najbardziej znanych wierszy poetki z pewnością można zaliczyć utwory takie jak:

– „Cebula”,

– „Nic dwa razy”,

– „Obmyślam świat”.

Wiersze te często są realizowane w szkołach w ramach nauki interpretowania poezji.

Warto jednak zwrócić uwagę na kilka pozycji, które, choć mniej popularne, z pewnością zasługują na uwagę:

– „Kot w pustym mieszkaniu” napisany po śmierci Kornela Filipowicza,

– „Nienawiść”,

– „Miłość od pierwszego wejrzenia”.

Tomiki poetyckie

– „Dlatego żyjemy”,

– „Pytania zadawane sobie”,

– „Wołanie do Yeti”,

– „Sól”,

– „Sto pociech”,

– „Wszelki wypadek”,

– „Wielka liczba”,

– „Ludzie na moście”,

– „Koniec i początek”,

– „Chwila”,

– „Dwukropek”,

– „Tutaj”,

– „Wystarczy”,

– „Czarna piosenka”.

 

„Kot w pustym mieszkaniu”

Jeden z bardziej osobistych wierszy Szymborskiej, napisany po śmierci jej partnera Kornela Filipowicza. Oddaje poczucie pustki, które jest konsekwencją utraty bliskiej osoby, zagubienia. Tytułowy kot to niewinna istota, którą można traktować jako metaforycznego członka rodziny, partnera. Nie potrafi zrozumieć, co się stało z jego ukochanym człowiekiem, nowy stan rzeczy jest dla niego nonsensowny i niezrozumiały.

Coś się tu nie odbywa

jak powinno.

Utrata bliskiej osoby jest przez Szymborską opisana w sposób metaforyczny. Poetka nie opisała wprost uczuć, jakie targają człowiekiem, którego dotknęła śmierć ukochanej osoby – posłużyła się postacią kota, który obserwuje świat dookoła siebie i dostrzega, że coś się w nim zmieniło.

Ktoś tutaj był i był,

a potem nagle zniknął

i uporczywie go nie ma.

Wiersz polskiej poetki w sposób symboliczny uczy zgody na śmierć, której nie można uniknąć, przy tym uświadamiając, że nie trzeba wstydzić się swojego żalu po utracie ukochanej osoby.

 

 

Ulisses w spódnicy

Virginia Woolf nie jest pisarką, o której zapomni się chwilę po odłożeniu książki na półkę. Jej słowa zostają z nami na o wiele dłużej, nawet jeśli nie jesteśmy już tego świadomi. Jest ona pisarką o ludziach wrażliwych, sentymentalnych, dogłębnie kochających i do takich też osób przemawia najbardziej. Do perfekcji udało jej się stworzyć wyjątkowy typ narracji, który odkrywa więcej skrywane myśli bohaterów.

Eksperyment na życiu

Urodzona 25 stycznia 1882 w Wielkiej Brytanii Virginia Woolf, stała się w okresie międzywojennym jedną z najbardziej unikatowych pisarek, eksperymentując z nowymi formami prozy modernistycznej, aż do swojej samobójczej śmierci 28 marca 1941 roku.

Czytelnik po pierwszych stronach lektury może zauważyć jej odmienny styl, jakim było zgłębienie tematu strumienia świadomości i głęboka analiza stanu psychicznego bohaterów. Pisarka wydała w ciągu swojego życia dziesięć niezwykłych powieści i wiele felietonów, dotyczących feminizmu i roli kobiety w sztuce i społeczeństwie.

Kupić kwiaty na przyjęcie

Jej najbardziej znane dzieło: “Pani Dalloway”, zaprasza nas do świata, ukrytego pod płaszczem pozorów, harmonii i pięknych uśmiechów. Virginia pokazuje nam najskrytsze myśli swoich bohaterów, emocje jakimi są oni targani i jak ciężką walkę toczą, żeby je ukryć. Na pozór nie dzieje się nic nadzwyczajnego, wszystko toczy się w spokoju. Słoneczny poranek, spokojne miasto, wojny już nie ma. Jednak dopiero kiedy zajrzymy w umysły bohaterów dostrzegamy ich wewnętrzną walkę z sobą samym i z życiem, które pomimo swojego ładu, dogłębnie ich kaleczy. Wydawane przez główną bohaterkę przyjęcie, uświadamia ją o ogromnej samotności wśród tłumu ludzi. Virginia Woolf pozwala nam wejść i poznać świat również ich, równie zagubionych i skrycie przerażonych.

Wspólny los

Prawdziwy swój kunszt modernistycznej prozy, ujawnił się kilka lat później w dziele “Fale”, przez które była coraz częściej nazywana Ulissesem w spódnicy. Opisała tutaj całe życie, widziane z perspektywy sześciu bohaterów: Susan, Jinny, Rhoda, Louis, Neville i Bernarda. Od dzieciństwa po śmierć ostatniego z nich. Z tych strzępków historii układa nam uniwersalną całość, prawda – również o nas samych. Nie znajdziemy tutaj dialogów, czy dynamicznych opisów akcji. Jest za to coś więcej. Czytając, mamy wrażenie, że Virginia pisze także o nas. W głębi czujemy że nie różnimy się od bohaterów w znacznym stopniu. Na nas też olbrzymi wpływ ma dzieciństwo, miłość, starzenie się, śmierć. W końcu nasze życia łączą się w jeden wspólny los, w jedną wspólną powieść. Jej cel czy znaczenie, wybieramy sobie sami, szukając dla siebie raju i tworząc własną narrację.